Hi {{contact.first_name}},

Ook in de zomer is er heel wat te vertellen

Naar het mannenfestival of lekker met het gezin op vakantie? Ook in de zomer is er wel wat te vertellen over mannen en vrouwen. Zoals bijvoorbeeld:

MannenNetwerk Updates

230 mannencirkels en groeiend!

Vind jouw mannencirkel op mannencirkels.org.

Mannen komen er sterker uit wanneer ze omringd en ondersteund worden door andere mannen. Op mannencirkels.org brengen we mannen en mannencirkels in heel Vlaanderen en Nederland samen — plekken voor een echt gesprek, verbinding en groei, dicht bij huis.

Zoek je een cirkel bij jou in de buurt? Op onze kaart zie je in een paar klikken welke cirkels er in je omgeving zijn, waarover ze gaan en hoe je kunt instappen.

Vind een cirkel bij jou in de buurt →

Hoed je zelf al een groep mannen of wil je jouw eigen mannencirkel starten? Zet je cirkel op de kaart, zodat nieuwe mannen makkelijk hun weg naar jou vinden.

Start of registreer je eigen cirkel →

Stem jij ons mee naar de Gouden Pijl?

Hummus, het kenniscentrum rond Deep Democracy is een organisatie die de kracht en wijsheid van minderheidsstemmen bevordert. Met De Gouden Pijl bekronen zij jaarlijks een organisatie die polarisatie omzet in een constructieve dialoog. Dit jaar haalde MannenNetwerk de shortlist van zes prachtige kandidaten. De moeite waard om ze allemaal even te bekijken en jouw welgemeende stem uit te brengen!

Wij promoten jouw event

Dit is een oproep aan alle mannenwerkers en mannenorganisaties in Nederland en Vlaanderen om ons attent te maken op jullie eventkalender. Wij willen alle initiatieven die het bewustzijn van mannen helpen vergroten zichtbaar maken via deze nieuwsbrief. Stuur ons dus een bericht via ons contactformulier zodat we een zicht krijgen op het ruime aanbod voor mannen.

Nieuws uit de sector

Is gendergerelateerd geweld mannengeweld?

Geweld dat vooral vrouwen treft, wordt vaak geframed als ‘geweld tegen vrouwen’. Filosoof Wouter van Hooydonk legt uit dat die framing schadelijk is, maar dat ook een genderneutraal perspectief de plank mis zou slaan.

Het fysiek partnergeweld dat vrouwen meemaken is frequenter, ernstiger en vaker dodelijk. Dat neemt niet weg dat een aanzienlijke minderheid van de slachtoffers mannen zijn. Ook drie op de tien slachtoffers van fysiek seksueel grensoverschrijdend gedrag zijn mannelijk. Uit Nederlands onderzoek blijkt dat in totaal een op de zeven plegers vrouwelijk is.

Toch lezen we vaak over ‘gendergerelateerd geweld’ of ‘geweld tegen vrouwen’, termen die bizar genoeg vaak als synoniemen gebruikt worden. Slachtoffers die niet in dat plaatje van patriarchale onderdrukking van vrouwen door mannen passen, worden gezien als uitzonderingen die de ‘mannelijke pleger, vrouwelijk slachtoffer’-regel bevestigen. Hun bestaan wordt meestal nog wel erkend, maar daar stopt het ook.

Niet-typische slachtoffers zijn buitenproportioneel weinig aanwezig in beeldvorming, hulpverlening, theorievorming, onderzoek en beleid. Zo kan ik geen recente cijfers over mannelijke slachtoffers van fysiek partnergeweld geven, omdat een recent EU-onderzoek daarover enkel bij vrouwen een voldoende grote steekproef afnam. Mannen bevragen was optioneel. Mannen worden behandeld als tweederangs slachtoffers en voor vrouwelijk plegerschap is nauwelijks aandacht, waardoor ook vrouwelijke en non-binaire slachtoffers van vrouwen uitgewist worden.

Als reactie daarop wordt soms gepleit voor een genderneutraal perspectief. Dat zou een grote fout zijn. Ook mannen zijn namelijk kwetsbaar omdat ze mannen zijn. Plegers gebruiken patriarchale genderstereotypen om hun gedrag goed te praten (‘hoezo jij hebt geen zin in seks? mannen moeten altijd zin hebben, wat voor man ben jij’, ‘niemand zal je geloven als je zegt dat je vrouw je slaat’, …). Mannelijke slachtoffers praten er minder over, en ze worden minder gehoord en geloofd, omdat ze mannen in een patriarchale samenleving zijn. Bij een genderneutrale aanpak van seksueel en huiselijk geweld zullen mannelijke slachtoffers niet de steun en de zorg krijgen die ze nodig hebben.

Zowel vrouwen als mannen verdienen beleid dat hun specifieke, gegenderde kwetsbaarheid voor seksueel en huiselijk geweld erkent. We hebben meer genderbewustzijn nodig, niet minder.

Willen we mannen in de kinderopvang?

Volgens een recente studie van Helan is amper 3% van de kinderbegeleiders een man. Nochtans zou bijna 7 op de 10 respondenten zich even comfortabel voelen bij een mannelijke dan bij een vrouwelijke kinderbegeleider en vindt 8 op 10 dat wat meer mannen best goed zou zijn voor de kinderen.

Helaas wil dat ook zeggen dat 3 op 10 zich niet comfortabel voelen bij een man in de crèche. Vorig jaar nog gaf een verzorger in de kinderopvang Arnhem zijn ontslag ‘omdat sommige ouders het niet helemaal kunnen waarderen dat er een man op de groep van hun zoon of dochter staat’. En in maart dit jaar bracht een zedenzaak in een Amsterdamse crèche Libelle-columniste Femke Sterken tot het standpunt: ‘Sorry mannen, voor jullie geen baan meer op de babygroep’. Begrijpelijk en tegelijk botweg seksistisch.

Dit zien we ook terug in de Helan studie want een derde van de bevraagden geeft aan dat er zo weinig mannen zijn omdat ze bang zijn voor vooroordelen of wantrouwen. Tweederde van de bevraagden, dubbel zoveel dus, ziet als oorzaak dat kinderopvang nu eenmaal een vrouwenberoep is.

…of is kinderopvang een vrouwenberoep?

Historica Juliane Rydberg vindt van niet. De geschiedenis ondersteunt niet de theorie dat zorg mannelijk of vrouwelijk zou zijn: de zorg voor kinderen wordt doorheen de tijd en in verschillende culturen op heel verschillende manieren georganiseerd en zeker niet alleen aan vrouwen toevertrouwd. Sommige culturen verwachten simpelweg een hoge betrokkenheid van vaders, zoals bijvoorbeeld die van de Aka, jagers-verzamelaars in het Congobekken. (zie foto)

Het is wel zo dat wie meer tijd besteedt aan de zorg voor kinderen hormonale en neurologische veranderingen ondergaat waardoor hij of zij meer ingesteld raakt op empathie, emotionele afstemming en sociaal begrip. Met andere woorden, in een cultuur als de onze waar de zorg voor kinderen al meerdere generaties vooral wordt opgelegd aan vrouwen en meisjes zijn zij het die zorg-ervaring opdoen en zorg-competenties ontwikkelen. Vervolgens lijkt het logisch dat ze die taken meer krijgen toebedeeld. De oorzaak wordt zo het gevolg.

Hoe het ook zij, het resultaat in onze kinderopvang is een schrijnend gebrek aan gezonde mannelijke rolmodellen.

Begrip van de maand: empathy maxxing

‘Wie schadelijke ideeën wil bestrijden, moet bereid zijn eerst te begrijpen welke reële behoeften, onzekerheden en ervaringen ze aanspreken.’ Amerikaans activist Matt Bernstein wijst in zijn podcast A Bit Fruitier op het belang van empathie voor de jongens en meisjes die door trends als looksmaxxing en de manosphere worden aangetrokken.

Suïcidepreventie in mannenwerk

Als cirkelhoeder of iemand die met mannen werkt, kom je soms in contact met suïcidaliteit en weet je niet altijd hoe je daarmee kan omgaan.

Tijdens deze avond krijg je wetenschappelijk onderbouwde inzichten, leer je signalen herkennen en ontdek je wanneer en waarnaar je gepast kan doorverwijzen, zonder zelf hulpverlener te moeten zijn.

Deze vormingsavond met een lezing door het Vlaams Expertisecentrum Suïcidepreventie (VLESP) wordt aangevuld met een korte introductie rond Verbindende Communicatie en er is ruimte voor ontmoeting, verbinding en uitwisseling met andere mannenwerkers.

Boek van de maand: De ontdekking van de vrouw van Alicja Gescinska

Op het eerste gezicht lijkt De ontdekking van de vrouw van Alicja Gescinska een boek voor vrouwen. Maar wie het leest, ontdekt al snel dat het minstens evenveel over mannen gaat.

Auteur Gescinska brengt de ideeën van Simone de Beauvoir opnieuw tot leven en stelt een vraag die vandaag misschien relevanter is dan ooit: durven we de ander écht als mens te zien.

Opvallend is haar uitspraak dat ook de man behoefte heeft aan emancipatie. Niet als strijd tegen vrouwen, wel als bevrijding van oude verwachtingen: altijd sterk moeten zijn, presteren boven verbinden plaatsen en kwetsbaarheid verbergen.

Dat verlangen herkennen veel mannen: niet naar meer macht, maar naar meer echtheid; naar diepere relaties en naar de vrijheid om volledig mens te zijn.

Precies daarom is dit boek zoveel meer dan een pleidooi voor gelijkheid. Het nodigt ons uit om met een open blik naar elkaar én naar onszelf te kijken.

Misschien is dat ook juist de essentie van ons mannennetwerk: niet betere mannen worden, maar vollediger mensen.

Daarom een warme aanbeveling. Lees De ontdekking van de vrouw. Niet om alle antwoorden te vinden, maar om jezelf nieuwe vragen te durven stellen.

Want soms begint de mooiste ontdekking niet bij de ander, maar bij jezelf.

Met dank aan Els De Bie voor deze recensie

Gezien, gehoord & gelezen

Aftermovie Mannenwerksummit 14 juni 2026

De gesprekken, de overtuiging en de verbinding die ontstaan als 130 mannen die met mannen werken samenkomen →

Erbij horen én authentiek zijn

Allebei zijn ze diepmenselijke behoeftes, maar voor mannen wordt dat laatste vaak moeilijk gemaakt volgens therapeute Leif Ariel. Die twee in evenwicht brengen, is volgens ons een kern van mannenwerk.

Default human

Hoe mannen de maat der dingen zijn en net daarom soms vergeten worden.

Project Boyhood

Nina en Dirk, journalist en psycholoog hebben drie zonen en zouden die temidden de chaos graag opvoeden tot sterke, zelfbewuste mannen. Daarvoor gaan ze te rade bij ouders, pedagogen, psychologen en noteren ze hun bevindingen op Substack →

Het onmenselijk mannelijke ideaal

Dichter en auteur Ocean Vuong verwerpt traditionele mannelijkheid.

Een sprookje over Vader en Zoon voor het slapengaan

Van Pieter Ruysschaert

Vader eekhoorn zat met zijn zoon op een stompe boom en ze snoepten van honing met eikenblad. De zoon keek in de verte zonder een woord te zeggen. Misschien keek hij naar later, misschien naar niets in het bijzonder.

‘Waar kijk je naar?’ vroeg vader eekhoorn.

De zoon dacht na. Dat deed hij vaak voordat hij antwoord gaf, omdat antwoorden anders konden weglopen.

‘Ik kijk of ik al iemand aan het worden ben,’ zei hij.

De vader knikte.

Hij vond dat een begrijpelijke bezigheid, zelf deed hij dit al jaren, maar hij had het nooit zo genoemd.

‘Weet jij wie je bent?’ vroeg de zoon.

De vader knikte verstrooid want hij was net aan een gedachte begonnen die hij al lang had uitgesteld.

‘Soms,’ zei hij eerlijk. ‘Maar meestal weet ik vooral wie ik geweest ben.’

‘Is dat niet lastig?’ vroeg de zoon. ‘Als je vooral achterom kijkt?’

De vader dacht na. ‘Misschien,’ mompelde hij. ‘Maar als ik niet achterom kijk, weet ik niet waar ik naartoe ga.’

De zoon liet dat antwoord op de boomstronk liggen en draaide het om alsof het een steen was.

‘Ik wil weten wat ik mag meenemen,’ zei hij. ‘En wat ik mag laten liggen.’

‘Dat weet ik ook niet altijd,’ zei de vader. ‘Maar misschien hoeven we dat niet meteen te weten.’

‘Wanneer dan wel?’ vroeg de zoon.

‘Misschien nooit helemaal,’ zei de vader. ‘Misschien is het genoeg dat we het af en toe samen bekijken.’

Ze stonden op en liepen naar de bosrand om de ondergaande zon te zien. Naast elkaar, niet te dicht en niet te ver. Precies ver genoeg om elkaar niet te verliezen.

Zonder dat ze dit hadden afgesproken droegen ze iets tussen hen in. Het was vederlicht en het gloeide. En als het even dreigde te vallen, wisten ze allebei precies hoe ze het weer konden oppakken.

MannenNetwerk VZW

Een collectieve beweging van gezonde mannelijkheid voor Nederland en België.

Deze nieuwsbrief is verstuurd naar {{contact.email}}. Wil je deze niet meer ontvangen?

Uitschrijven  ·  Privacy  ·  Disclaimer