In deze aflevering van de podcast Ouderkracht van het Humanistisch verbond deelt **expert Jürgen Peeters**, psychotherapeut, auteur en oprichter van het netwerk Afgestemd Opvoeden over een thema dat hem nauw aan het hart ligt: de ontwikkeling van jongens. Een kleine greep uit de vele uitspraken die ons raakten: Jongens rijpen tegenwoordig gemiddeld anderhalf jaar trager dan meisjes. Daardoor zitten in het eerste studiejaar veel jongens die daar nog niet klaar voor zijn. Dat is vooral nefast voor jongens geboren in de laatste maanden van het jaar. Een onderzoek van de Belgische Christelijke Mutualiteiten (CM) stelt vast dat zij vaker ADHD medicatie krijgen dan diegenen die vroeger in het jaar geboren zijn! Jongens vinden hun plek in de groep door uit te zoeken wie de sterkste of de snelste is of degene die het verst kan plassen. Maar in de kleuterklas wordt gescoord op woordenschat, getallenleer en luistervaardigheden. Jongens hebben gemiddeld veel meer beweging nodig en worden voortdurend aangemaand om stil te zitten. Wie dat eist, snapt echt niks van jongens. Jongens worden op school en in het gezin vaak gezien als ‘meisjes die niet zo goed functioneren’.
Wanneer we lezen dat Minister van Onderwijs Zuhal Demir een nieuw plan voor de scholen heeft dat gebaseerd is op ‘rust, routine en respect’, bellen we verontrust naar Jürgen. Jürgen Peeters: “Duidelijke regels, wetten en leiderschap zijn zeker goed voor jongens op voorwaarde dat zij Eenzijdig kiezen voor tucht en discipline creëert een prestatiedruk die contraproductief is. Jongens die niet rijp zijn, worden als lastig gezien en dreigen uit de boot te vallen. En dat is precies wat we zien gebeuren: meer en meer jongens keren zich af van het onderwijssysteem. We moeten inzetten op emotionele geletterdheid: jongens hebben gemiddeld meer hulp nodig om taal te geven aan hun binnenwereld. Wat ik vooral erg vind, is dat die kennis over hoe jongens beter gedijen al dertig jaar bestaat. Ik vertel niks nieuws. Zo laten wij onze jongens in de steek.” De alarmbel voor jongensDat we onze jongens in de steek laten, vindt ook Richard Reeves, auteur en stichter van het Amerikaans Instituut voor Jongens en Mannen. Hij luidt de alarmbel en staaft dat met cijfers. Zo bekijkt hij de evolutie tussen 1968 en 2024 van mannen en vrouwen in verschillende beroepsgroepen. |
|
|
Voor een heel aantal beroepsgroepen zoals juridisch, financieel en management is er terecht een egalisering gebeurd tussen de genders. Voor sommige beroepsgroepen is er niks veranderd. Dat hoeft niet erg te zijn als het gaat om beautyspecialisten (99% vrouwen) of ‘smoke jumpers (brandweerlui die met een parachute in een brand springen, 98% mannen). Maar Reeves vindt het wel zorgelijk dat het aantal mannelijke psychotherapeuten zakte van 68% naar 20%, het aantal mannelijke sociaal werkers van 38% naar 18%, het aantal mannelijke leraars van 40% naar 26%.
Deze beroepen moeten immers een representatie zijn van hun doelgroepen. Reeves juicht het toe dat we veel doen om meisjes aan te moedigen om CEO te worden of hoge politieke functies na te streven. Maar hij begrijpt niet waarom we niets doen om deze onevenwichten aan te pakken. Hier is het tekort aan mannen belangrijk. Sinds 2010 zou het aantal jongemannen (onder 30jaar) dat zelfmoord pleegde met een derde gestegen zijn, toevallig in die periode dat het aantal therapeuten razendsnel vervrouwelijkte. Hij merkt op dat we terecht veel doen om meer meisjes STEM-richtingen te laten volgen. Maar hij begrijpt niet waarom niemand praat over het feit dat de top 10% van studenten in Amerikaanse hogescholen tweederde uit meisjes bestaat en de laagst scorende 10% tweederde uit jongens. Laat ons dus vooral meisjes en vrouwen met alle mogelijke middelen blijven steunen. Maar laat ons niet ongewild de boodschap naar jongens en mannen sturen dat zij er niet toe doen, zo besluit Reeves. Hoe jongens bijstaan in de manosfeerSommige jongens en mannen die zich in de steek gelaten voelen, kiezen voor de traditionele genderopvattingen en misogyne boodschappen van de manosfeer. In dit verslag van een studienamiddag van MoveMen -een organisatie die werkt met jongens en mannen rond gendergelijkheid- hoor je een diepgravende presentatie over het onstaan, de groei, de kenmerken van de manosfeer en hoe die gebed is in een rechts gedachtengoed. Daarna volgt een debat met deskundigen die vanop het veld onderzoeken hoe we kunnen omgaan met jongeren die met de manosfeer geconfronteerd worden. Onbevooroordeeld luisteren is de boodschap én aan de kant van die jongeren gaan staan zodat ze zich gezien voelen en een partner vinden om hun problemen onder ogen te zien. Opgroeien in de man boxTot diezelfde conclusie kwamen ze ongeveer op de inspiratiedag voor jongens van Jeugdcentrum JCBazzz in Antwerpen. Onze verslaggever Wouter Van Hooydonk was ter plaatse. |
|
|
Er werden kritische vragen voorgelegd aan 4 ervaringsdeskundigen, waaronder Karim Bachar (Antwerpse schepen van jeugd en samenlevingsopbouw) en een geboeid publiek. Mede dankzij een speelse quizvorm, werden inhoud en dynamiek geweven tot een betekenisvol tapijt van praktijkervaring en reflectie. Wil je als jeugdwerker een tegengewicht bieden aan de manosfeer, kom dan niet direct uit de hoogte uitleggen wat er verkeerd aan is, maar luister naar de ervaringen van de jongeren, bouw een connectie op en praat pas daarna inhoudelijk. Twee tools om zo’n gesprek aan te gaan: het bordspel City Confessions, rond grensoverschrijdend gedrag en straatintimidatie, en de door Bazzz ontwikkelde methodiek ‘De Man Box’. Die nodigt jongeren, jeugdwerkers en leerkrachten uit tot zelfreflectie over hun verhouding met de man box, de doos vol verwachtingen waaraan ‘échte mannen’ moeten voldoen. Dankzij een degelijke begeleiding zijn we getuige geweest van open en gezonde dialogen.
De gegenderde problemen van jongens en mannen verdienen structurele aandacht, ook in het beleid. Er werd opgeroepen om ook voor jongens een netwerk op te richten waarin organisaties die met jongens werken structureel praktijk en kennis delen, naar analogie met al bestaande netwerken rond meisjes en LGBTQI+ personen. Daar willen wij ons als MannenNetwerk natuurlijk graag mee voor inzetten. Er is al een vervolgafspraak gemaakt om onze krachten te bundelen. Cijfer van de maand |
|
|
Opmerkelijk: waarom mannen weinig risico lopen op mentale problemenMet cijfers kan je veel bewijzen. Want al blijkt uit dit artikel van VRT nws dat 20% van de Vlamingen kampt met psychische problemen, dankzij een nieuw terugbetalingssysteem “bereiken we beter de groepen die een risico lopen op mentale problemen: jongvolwassenen, vrouwen en mensen met een laag inkomen.” En wij in onze nieuwsbrief maar roepen dat mannen het moeilijk hebben! Dat terugbetalingssyteem is gebaseerd op een onderzoek van CM en Sciensano waaruit blijkt dat "de meest kwetsbare groepen vrouwen zijn ongeacht hun financiële situatie en mannen met financiële problemen.” De ‘mannen met financiële problemen’ zijn dus als bij wonder ‘mensen met een laag inkomen’ geworden in de conclusies. Filosoof Wouter Van Hooydonk legt uit hoe dat komt:: “Dat mannen kwetsbaar kunnen zijn (voor bvb mentale problemen) past niet in onze traditionele en mainstream opvattingen. Oog hebben voor hoe kwetsbaar mannen zijn omwille van hun gender, is een manier van kijken die we nog moeten ontwikkelen als samenleving.” Leestip van de maand: Het Vlees (van de man) van David Szalay |
|
|
‘Masturbatie, seks en geweld’, roepen de krantenkoppen. Terwijl het volgens de auteur zelf zijn enige doel was zo eerlijk mogelijk te schetsen hoe het is om een mannenlichaam te hebben, een lichaam met zijn specifieke verlangens en hoe je met die verlangens omgaat en ze al dan niet vervult. Volgens The New York Times (2-4-’25) “woelen er duistere impulsen in het hoofdpersonage. Alsof hij toekijkt op zijn eigen leven, half vanop afstand, met de koele alertheid van iemand die te veel heeft doorstaan. Toch laat Szalay ons voelen hoe hij verlangt naar zingeving, naar ervaring, naar ergens thuishoren. Hij blijkt kwetsbaarder dan hij laat uitschijnen.” Mannenwerker van de maand: Hans HaepersDoor een ongeluk koos Hans na een leven van alcohol, schermverslaving en pleasen voor het pad van de bezielde wolf. Hier vertelt hij wat mannenwerk hem gebracht heeft. |
|
|
Wat wij graag gezien, gehoord en gelezen hebben:Sterke getuigenis uit een mannencirkel van een bekende NederlanderNederlandse rapper Gotu Jim ervaart hoe het is om deel uit te maken van een mannencirkel en vraagt zich af wat dat met die mannen doet: “Ik merk het effect elke dag omdat ik me veiliger voel om te praten met mannen.” Zoektocht naar de machtige manOnze eigen Jeroen Wils wordt door vrouwlief geïnterviewd voor zijn eigen podcast ‘Vrije Vrouw, Machtige Man’ zodat hij eens mag uitleggen waarom hij zo graag een machtige man wil zijn en hoe zijn persoonlijke zoektocht naar de invulling daarvan verloopt. Short Dick Man |
|
|
Waar haal je precies je mannelijkheid vandaan? Welke rol speelt de maat van je penis daarin? En waarom vonden de oude Grieken een kleine penis een teken van voornaamheid als man? In deze gedurfde documentaire onderzoekt Matthijs Janssen waarom hij al zijn hele leven gebukt gaat onder de verlammende onzekerheid over zijn penis. De volwassen man die ontwaakt“De man zal deze woorden voelen. Niet in zijn hoofd, maar in zijn lichaam. Wat dit is de taal van volwassen mannelijkheid. Een taal die hij instinctief herkent, zelfs al heeft niemand hem ze ooit geleerd.” Zo begint Ruth Duforet, zielsschrijver, haar bijdrage op LinkedIn, een prachtige beschrijving over wat het kan betekenen de mannelijke helft van een koppel te zijn. De man vanbinnen |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
